Wykorzystanie metody "Nonviolent Communication" (NVC) w terapii głosu zaburzonego

Mateusz Szurek

doi:10.18778/2544-7238.07.14

Autor

Mateusz Szurek Uniwersytet Łódzki, Wydział Filologiczny, Instytut Filologii Polskiej i Logopedii, Zakład Dialektologii Polskiej i Logopedii https://orcid.org/0000-0001-5513-2789

DOI:

https://doi.org/10.18778/2544-7238.07.14

Słowa kluczowe:

Nonviolent Communication, aktywne słuchanie, zaburzenia głosu, terapia głosu

Abstrakt

Komunikacja interpersonalna odgrywa kluczową rolę w procesie terapeutycznym. Posiadanie podstawowej wiedzy dotyczącej zasad dobrej komunikacji może znacząco poprawić jakość terapii. Metoda Nonviolent Communication (NVC) opiera się na zasadach aktywnego słuchania, wyrażania uczuć, potrzeb i próśb, formułowania czystych obserwacji oraz konstruktywnej informacji zwrotnej. Wykorzystanie tej metody w terapii pacjentów z zaburzeniami głosu pozwala na identyfikację ich potrzeb, personalizację procesu terapeutycznego oraz skuteczne osiąganie celów terapii. Nonviolent Communication przyczynia się do rozwoju umiejętności komunikacyjnych w celu sprawniejszego przekazywania informacji dotyczących aspektów związanych z procesem rehabilitacji. Stosowanie tej metody i jej dalszy rozwój mogą przyczynić się do większego zrozumienia i wykorzystania jej potencjału w obszarze terapii głosu zaburzonego, przynosząc korzyści zarówno dla pacjentów, jak i terapeutów.

Pobrania

Statystyki pobrań niedostępne.

Bibliografia

Behlau M., Alves Dos Santos L.M. de, Oliveira G., 2011, Cross‑cultural adaptation and validation of the Voice Handicap Index into Brazilian Portuguese, „Journal of Voice”, Vol. 25(3), s. 354–359.

Bishop G., 2000, Psychologia zdrowia, Wrocław: Wydawnictwo Astrum.

Chwieralska B., Witt M., 2018, Podstawy komunikacji z pacjentem, [w:] M. Nowina‑Konopka, W. Feleszko, Ł. Małecki (red.), Komunikacja medyczna dla studentów i lekarzy, Kraków: Wydawnictwo Medycyna Praktyczna, s. 11–27.

Czabała J.Cz., 2010, Czynniki leczące w psychoterapii, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

Dolińska‑Zygmunt G. (red.), 2001, Podstawy psychologii zdrowia, Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.

Elso Ch., Hades J., 2004, Relacja terapeutyczna, Gdańsk: Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne.

Gajda S., 2003, Wprowadzenie, [w:] T. Gałkowski, G. Jastrzębowska (red.), Logopedia. Pytania i odpowiedzi. Podręcznik akademicki. Interdyscyplinarne podstawy logopedii, t. I, Opole: Wydawnictwo Uniwersytetu Opolskiego, s. 11–18.

Grabias S., 1997, Mowa i jej zaburzenia, „Audiofonologia”, t. X, s. 7–36.

Grabias S., 2005, Interakcja językowa i jej uwarunkowania. Perspektywa lingwistyczna, [w:] J. Bartmiński, U. Majer‑Baranowska (red.), Bariery i pomosty w komunikacji językowej Polaków, Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie‑Skłodowskiej, s. 14–32.

Grabias S., 2012, O ostrość refleksji naukowej. Przedmiot logopedii i procedury logopedycznego postępowania, [w:] S. Milewski, K. Kaczorowska‑Bray (red.), Logopedia. Wybrane aspekty historii, teorii i praktyki, Gdańsk: Wydawnictwo Harmonia Universalis, s. 52–71.

Heszen I., Sęk H., 2007, Psychologia zdrowia, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

Hobbs M., 1984, The psychological treatments, [w:] N.B. Rose (red.), Essential psychiatry, Oxford: Blackwell Scientific Publication, s. 76–94.

Janaszczyk A., Sobczak K., Gajewska M., Główne pojęcia konstytuujące perspektywę filozoficzno‑społeczną w naukach o zdrowiu, [w:] A. Janaszczyk, L. Wengler, P. Popowski, P. Pietrzak, I. Adrych‑Brzezińska, E. Adamska‑Pietrzak, K. Sobczak, E. Bandurska (red.), Filozoficzne, społeczne i prawne aspekty nauk o zdrowiu, Gdańsk: Polskie Towarzystwo Programów Zdrowotnych, s. 12–67.

Kaczmarek B., 2010, Misterne gry w komunikację, Lublin: Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie‑Skłodowskiej.

Motyka M., 2011, Rola aktywnego słuchania w komunikacji terapeutycznej z pacjentem, „Problemy Pielęgniarstwa”, t. 19(2), s. 259–265.

Morzaria S., Damrose E.J., 2012, A comparison of the VHI, VHI–10, and V‑RQOL for measuring the effect of botox therapy in adductor spasmodic dysphonia, „Journal of Voice”, Vol. 26(3), s. 378–380.

Niebudek‑Bogusz E., Kuzańska A., Woźnicka E., Kopczyński J., Śliwińska‑Kowalska M., 2008, Samoocena głosu za pomocą wskaźnika niepełnosprawności głosowej VHI u pacjentów z porażeniem fałdów głosowych, „Otolaryngologia”, nr 7(4), s. 196–201.

Niebudek‑Bogusz E., Kuzańska A., Błoch P., Domańska M., Woźnicka E., Politański P., Śliwińska‑Kowalska M., 2007, Zastosowanie wskaźnika niepełnosprawności głosowej (Voice Handicap Index – VHI) w ocenie efektywności terapii głosu u nauczycieli, „Medycyna Pracy”, nr 58(6), s. 501–509.

Nowina‑Konopka M., 2016, Komunikacja lekarz–pacjent. Teoria i praktyka, Kraków: Instytut Dziennikarstwa, Mediów i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Ołtarzewska A., 2018, Symulacja medyczna. Przewodnik dydaktyczny dla studentów. Komunikacja z pacjentem, Białystok: Uniwersytet Medyczny w Białymstoku.

Rosenberg M.B., 2003, Porozumienie bez przemocy: Język serca, Warszawa: Wydawnictwo Jacek Santorski & Co.

Rosenberg M.B., 2006, Edukacja wzbogacająca życie, Warszawa: Wydawnictwo Jacek Santorski & Co.

Rosenberg M.B., 2008, Rozwiązywanie konfliktów poprzez porozumienie bez przemocy, Warszawa: Wydawnictwo Czarna Owca.

Rosenberg M.B., 2015, Porozumienie bez przemocy. O języku życia, Warszawa: Wydawnictwo Czarna Owca.

Scech M., 2016, Wskaźnik niepełnosprawności głosowej – efektywność i korelacja pomiędzy cechami fizycznymi, funkcjonalnymi oraz emocjonalnymi a zaburzeniami głosu, „Pomeranian Journal of Life Sciences”, Vol. 62(1), s. 9–15.

Schindler A., Mozzanica F., Vedrody M., Maruzzi P., Ottaviani F., 2009, Correlation between the Voice Handicap Index and voice measurements in four groups of patients with dysphonia, „Otolaryngology Head and Neck Surgery”, Vol. 141(6), s. 762–769.

Szymańska‑Świątnicka E., Pietrusińska J., 2012, Komunikacja interpersonalna. Jak rozmawiać z pacjentem diabetologicznym? Cz. 2, Warszawa: Accu‑Chek.