Komizm językowy w felietonach Tomasza Olbratowskiego, czyli o tekstach nie dla wszystkich
DOI:
https://doi.org/10.18778/0860-6587.20.25Słowa kluczowe:
komizm jezykowy, kompetencja komunikacyjna, wieloznaczność, homonimia, neologizm, skrótowce, leksyka, felietonAbstrakt
Tomasz Olbratowski, dziennikarz radia RMF FM i autor felietonów w audycji Wstawaj, szkoda DNiA, wykorzystuje różne zjawiska leksykalne, które służą budowaniu komizmu językowego: wieloznaczność, homonimię, leksykę o ograniczonym zasięgu występowania, neologizmy, skrótowce. Komizm językowy nie służy tylko rozbawieniu odbiorcy, a pełni także funkcję oceniającą i wartościującą. Całościowa interpretacja omawianych felietonów wymaga od czytelnika bardzo dużej kompetencji komunikacyjnej, a zarazem lektura ich może przyczyniać się do poszerzenia tej kompetrencji.
Bibliografia
Buttler D., 2001, Polski dowcip językowy, Warszawa.
Dunaj B., 2001, Słownik współczesnego języka polskiego, Warszawa. (=SWJPDun.)
Europejski system opisu kształcenia językowego, 2003, Warszawa. (=ESOKJ)
Grochala B., 2006, Komizm językowy w felietonach Antoniego Słonimskiego, Łódź.
Majewska M., Homonimia i homonimy w opisie językoznawczym, Warszawa 2002.
Olbratowski T., 2005, Wstawaj, szkoda DNiA, Poznań.
Pałuszyńska E., 2007, Felieton jako gatunek na pograniczu publicystyki i literatury, [w:] Pogranicza, red. D. Kowalska, Łódź, s. 487–496.
Encyklopedia językoznawstwa ogólnego, 1995, red. K. Polański, Wrocław–Warszawa–Kraków.
Urbańczyk S. (red.), 1994, Encyklopedia języka polskiego, Wrocław–Warszawa–Kraków.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Praca jest udostępniana na licencji Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 3.0 Unported License.
Jak cytować
