Leksyka w nauczaniu języka specjalistycznego – potrzeby akademickie a potrzeby zawodowe

Anna Seretny

doi:10.18778/0860-6587.24.11

Autor

Anna Seretny Uniwersytet Jagielloński, Wydział Polonistyki, Centrum Języka i Kultury Polskiej w Świecie

DOI:

https://doi.org/10.18778/0860-6587.24.11

Słowa kluczowe:

język specjalistyczny, dydaktyka języka specjalistycznego na potrzeby akademickie i zawodowe, system leksykalny języka specjalistycznego

Abstrakt

W wyniku zmian w edukacji i otwarcia się międzynarodowych rynków pracy rośnie liczba uczących się, którzy oczekują wyraźnego ukierunkowania procesu kształcenia językowego na określony profesjolekt. Zainteresowanych nauką języka specjalistycznego można podzielić na dwie kategorie. W pierwszej znajdują się ci, którzy zamierzają studiować lub uczyć się danego zawodu; w drugiej – już funkcjonujący na rynku pracy profesjonaliści, którzy chcą zdobyć kompetencje w nowym języku.
Ze względu na odmienną specyfikę obu grup odbiorców programy kursów języka specjalistycznego powinny być oferowane w dwu zdecydowanie różnych wariantach: akademickim i zawodowym. W obu jednakże konieczne jest systemowe podejście do nauczania leksyki, umożliwiające uczącym się efektywne opanowanie dużej liczby terminów (jawnych i ukrytych) oraz charakterystycznych dla nich połączeń.

Bibliografia

Cholewa J., 2013, Nauczanie języków specjalistycznych wczoraj i dziś, „Języki Obce w Szkole”, nr 4.

Ćwiklińska J., Szadyko, S., 2005, Obszary wiedzy specjalistycznej w wybranych wariantach języka Business Communications, w: J. Lewandowski, M. Kornacka (red.), Teksty specjalistyczne w kontekstach zawodowych i tłumaczeniach”, „Języki specjalistyczne 5”, Warszawa s. 81–88.

Dudzik A., 2014, Co to dziś znaczy nauczanie języka medycznego? „Języki Obce w Szkole”, nr 1.

Dźwierzyńska E., 2012, Sposoby optymalizacji przyswajania materiału leksykalnego w procesie nauczania języka obcego, Rzeszów.

Gajewska E., 2014, Techniki nauczania języka obcego, Tarnów.

Gajewska E., Sowa M., 2014a, LPS, FOS, Fachsprache … Dydaktyka języków specjalistycznych, Lublin.

Gajewska E., Sowa M., 2014b, Refleksyjna praktyka w nauczaniu języka specjalistycznego, „Neofilolog”, nr 42/2.

Grucza F., 1994, O językach specjalistycznych (= technolektach) jako pewnych składnikach rzeczywistych języków ludzkich, w: F. Grucza, Z. Kozłowska (red.), Języki specjalistyczne. Materiały z XVII Ogólnopolskiego Sympozjum ILS UW, Warszawa, s. 7–27.

Grucza S., 2006, Idiolekt specjalistyczny – idiokultura specjalistyczna – interkulturowość specjalistyczna, w: J. Lewandowski, M. Kornacka (red.), Teksty zawodowe w kontekstach kulturowych i tłumaczeniach, „Języki specjalistyczne 6”, Warszawa, s. 30–49.

Grucza S., 2007, Od lingwistyki tekstu do lingwistyki tekstu specjalistycznego, Warszawa.

Grucza S., 2008a, O konieczności tworzenia korpusów tekstów specjalistycznych, w: J. Lukszyn (red.), Podstawy technolingwistyki, Warszawa, s. 197–224.

Grucza S., 2008b, Lingwistyka języków specjalistycznych, Warszawa.

Jendrych E., 2009, Minimum terminologiczne angielskiego języka biznesu dla potrzebglottodydaktyki, w: M. Kornacka, M. Górnicz (red.), Tekst – wyraz – interpretacja, „Języki specjalistyczne 9”, Warszawa, s. 119–137.

Lesiak-Bielawska E., 2015, Potrzeby nauczycieli języków specjalistycznych a programy kształcenia i formy doskonalenia zawodowego, „Języki Obce w Szkole”, nr 3.

Lukszyn J., Zmarzer W., 2001, Teoretyczne podstawy terminologii, Warszawa.

Łuczak A., 2012, O rozwoju zawodowym lektorów angielskiego języka prawniczego, „Języki Obce w Szkole”, nr 1.

Malinowski A., 2006, Polski język prawny. Wybrane zagadnienia, Warszawa.

Maniowska K., 2015, Zrozumieć niezrozumiałe – kilka uwag o włoskim języku specjalistycznym, w: M. Sowa, M. Mocarz-Kleindienst, U. Czyżewska (red.), Nauczanie języków obcych na potrzeby rynku pracy, Lublin, s. 98–108.

Markowski A., 1992, Leksyka wspólna różnym odmianom polszczyzny, Wrocław.

Ołdziejewska E., 2014, Zrównoważony rozwój językowy obcokrajowców uczących się języka polskiego dla celów bizsesowych, w: T. Jemczura, H. A. Kretek (red.), Zrównoważony rozwój. Debiuty naukowe 2013, Racibórz, s. 246–253.

Seretny A., 2011, Nauczanie języka specjalistycznego – kolejne wyzwanie glottodydaktyki polonistycznej, w: S. Piotrowski (red.), O nauczaniu i uczeniu się języka obcego dla potrzeb zawodowych, „Seria 12/13, Lublin, s. 106–121.

Seretny A., 2015, Słownictwo w dydaktyce języka. Świat słów na przykładzie języka polskiego jako obcego, Kraków.

Szerszeń P., 2014, Kilka uwag na temat optymalnego czasu rozpoczynania nauki języka specjalistycznego i możliwości jej realizacji, „Lingwistyka Stosowana” nr 9.

Śliwiński W., 2007, O pewnym sposobie badania kolokacji w tekstach urzędowych, „LingVaria”, nr 2.

Wilkoń A., 1987, Typologia odmian językowych współczesnej polszczyzny, Katowice.

Zawadzka E., 2002, Kulturowe uwarunkowania wybranych zachowań językowych i pozajęzykowych w biznesie, w: G. Szpila (red.), Język a komunikacja 4, Zbiór referatów z konferencji: Język trzeciego tysiąclecia II, Nowe oblicza komunikacji we współczesnej polszczyźnie, Kraków, s. 211–218.

Zmarzer W., 2005, Onomazjologiczne klasy słownictwa specjalistycznego, w: J. Lewandowski, M. Kornacka (red.), Teksty specjalistyczne w kontekstach zawodowych i tłumaczeniach, „Języki specjalistyczne 5”, Warszawa, s. 15–22.