Polska terminologia językoznawcza w węgierskiej tradycji polonistycznej
DOI:
https://doi.org/10.18778/0860-6587.23.04Słowa kluczowe:
terminologia, termin językoznawczy, język polski, język węgierski, opis struktury języka, nauczanie/uczenie się języka polskiegoAbstrakt
Polszczyzna i język węgierski są językami odrębnymi zarówno pod względem genetycznym, jak i typologicznym. Język polski jest językiem indoeuropejskim, słowiańskim, fleksyjnym, natomiast węgierszczyzna jest językiem uralskim, ugrofińskim, aglutynacyjnym. W związku z tymi odrębnościami część kategorii gramatycznych w pełni się nie pokrywa. Dotyczy to zwłaszcza nieistniejącego w węgierszczyźnie rodzaju gramatycznego, liczebnika zbiorowego, przyimka, aspektu czasownika, a także w odmienny sposób wyrażanego przypadka. W węgierskim językoznawstwie polonistycznym istnieją usankcjonowane tradycją terminy nazywające wskazane kategorie. Niniejszy artykuł jest poświęcony ich analizie.
Bibliografia
Babik W., 2010, Słowa klucze, Kraków.
Bańczerowski J.,1976, Językoznawstwo kontrastywne a metodyka nauczana języków obcych (na materiale języka polskiego i węgierskiego), w: Neofilologia, Polskie Towarzystwo Neofilologiczne, Poznań, s. 84–100.
Bańczerowski J., 1995, Niektóre zagadnienia z zakresu nauczania języka polskiego Węgrów, „Przegląd Glottodydaktyczny”, t. 14, Warszawa, s. 87–93.
Bańczerowski J., 2001a, Język polski na Węgrzech (badania naukowe, metodyka nauczania), w: Język polski w kraju i za granicą, t. 2, Warszawa, 17–24.
Bańczerowski J., 2001b, Podstawy polsko-węgierskiej fonetyki i fonologii kontrastywnej, Budapest.
Bańczerowski J., 2007, Gramatyka komunikacyjna jako model kompetencji komunikacyjnej człowieka. Zarys problematyki, w: W. Figarski, J. Skrzypek (red.), Proces glottodydaktyczny w szkole, Warszawa, s. 15–25.
Bańczerowski J., Szabó D., Bakonyi I., 1980, Lengyel nyelvkönyv, Budapest.
Bańko M., 2002, Wykłady z polskiej fleksji, Warszawa.
Csapláros I., 1963, Zarys elementarnej gramatyki języka węgierskiego, Warszawa–Łódź.
Grzegorczykowa R., Laskowski R., Wróbel H. (red.), 1998, Gramatyka współczesnego języka polskiego, Warszawa.
Grucza S., 2013, Od lingwistyki tekstu do lingwistyki tekstu specjalistycznego, Warszawa.
Kempf Z., 1978, Próba teorii przypadków, cz. I, Opole.
Kerényi G., Szabó I., Varsányi I., 1966, Tanuljunk nyelveket – Lengyel nyelvkönyv, Budapest.
Keszler B. (red.), 2000, Magyar grammatika, Budapest.
Klemensiewicz Z., 1984, Podstawowe wiadomości z gramatyki języka polskiego, Warszawa.
Kuryłowicz J., 1987, Studia językoznawcze, Warszawa.
Lukszyn J., Zmarzer W., 2001, Teoretyczne podstawy terminologii, Warszawa.
Maćkiewicz J., 1984, Co to są tzw. internacjonalizmy? „Język Polski”, z. 3.
Mazur M., 1961, Terminologia techniczna, PWT, Warszawa.
Mroczko E., 1967, Zwięzła gramatyka języka węgierskiego, Warszawa.
Pátrovics P., 2000, Aspektus a lengyel, a német és a Magyar nyelvben. A lengyel aspektusjelentések német és magyar funkcionális megfelelői, Budapest.
Pátrovics P., 2004, Az aspektus története és tipológiája, Budapest.
Pátrovics P., 2011, A lengyel igeaspektus kérdései. Lengyel-magyar strukturális aspektusszótár, Budapest.
Seretny A., 2015, Słownictwo w dydaktyce języka. Świat słów na przykładzie języka polskiego jako obcego, Księgarnia Akademicka, Kraków.
Seretny A., W. T. Stefańczyk, Węgierska terminologia językoznawcza w polskiej tradycji hungarystycznej (w druku).
Stefańczyk W. T., 1996, Fleksja polska. Lengyel alaktan, Debrecen.
Reychman J., 1980, Wielki słownik węgiersko-polski, Budapest.
Reychman J., 1985, Wielki słownik polsko-węgierski, Budapest.
Włodarczyk H., 2009, Lingwistyka na polonistyce krajowej i zagranicznej w dobie filozofii informatyczno-logicznej, „LingVaria” nr 1 (7), s. 65–79.
Varsányi I., 1974, Kis lengyel nyelvkönyv, Budapest.
Varsányi I., 1988a, Lengyel-magyar szótár, Budapest.
Varsányi I., 1988b, Magyar-lengyel szótár, Budapest.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Jak cytować
