Intertekstualność i gatunkowość jako klucz interpretacyjny filmu „Trzy kolory. Biały” Krzysztofa Kieślowskiego

Abstrakt

W artykule tłumaczy się pojęcia typu: intertekstualność i gatunkowość filmu. Te pojęcia umożliwiają interpretację autorskiego filmu Trzy kolory. Biały Kieślowskiego. Odbiór filmu z perspektywy intertekstualnej pozwala wskazać na jego powinowactwa z twórczością filmową Charliego Chaplina. Bohater Białego – Karol to analogiczna konstrukcja charakterologiczna i ikonograficzna bohaterów Chaplinowskich, w takich filmach jak Światła wielkiego miasta, Gorączka złota czy Brzdąc. Kieślowski bawi się w swoim filmie konwencjami gatunkowymi, dlatego właśnie gatunkowość stanowi kolejny klucz interpretacyjny filmu Trzy kolory. Biały. Jego struktura fabularna zbudowana jest z elementów przynależnych komedii, filmowi gangsterskiemu, kryminalnemu, ale również melodramatowi. Gra konwencjami, którą Kieślowski zastosował w Białym, pozwala zaklasyfikować jego film do twórczości o cechach postmodernistycznych.