Blaski i cienie wykorzystywania tekstów kabaretowych na lekcjach języka polskiego jako obcego
DOI:
https://doi.org/10.18778/0860-6587.19.11Słowa kluczowe:
lingwistyka kulturowa, kabaret, historia Polski, stereotypy, nauczanie JPJOAbstrakt
Celem artykułu jest prezentacja skeczów kabaretowych w perspektywie lingwistyki kulturowej w odniesieniu do glottodydaktyki. Przedstawione zostały miejsca trudne łączące się z analizowaniem tego specyficznego typu tekstów kultury popularnej. Należą do nich: stereotypizacja, język potoczny i język subkultur, wieloznaczność, frazematyka, nieprzekładalność.
Bibliografia
Afeltowicz B. (2011), Nazwa własna jako tekst kultury w nauczaniu języka polskiego jako obcego, [w:] Teksty i podteksty w nauczaniu języka polskiego jako obcego ‒ 3, AUL KPC, t. 18, red. B. Grochala, M. Wojenka-Karasek, Łódź.
Anusiewicz J. (1995), Lingwistyka kulturowa. Zarys problematyki, Wrocław.
Chlebda W. (2001a), Wstęp, [w:] D. Buttler, Polski dowcip językowy, Warszawa.
Chlebda W. (2001b), Frazematyka, [w:] Współczesny język polski, red. J. Bartmiński, Lublin.
Dąbrowska A. (2004–2005), Współczesne problemy lingwistyki kulturowej, „Postscriptum Polonistyczne”, nr 1–2.
Fiske J. (2010), Zrozumieć kulturę popularną, Kraków.
Fleischer M. (2002), Zarys teorii kabaretu, [w:] M. Fleischer, Konstrukcja rzeczywistości, Wrocław.
Grochala B. (2006), Komizm językowy w felietonach Antoniego Słonimskiego, Łódź.
Kajak P. (2007), Polak i inne chłopaki. Dowcipy w nauczaniu kultury polskiej jako obcej, http://spnjo.polsl.pl/konferencja/materialy/nades.html [dostęp 26.10.2011].
Kajak P. (2008), Teksty kultury popularnej w nauczaniu języka polskiego jako obcego, [w:] Teksty i podteksty w nauczaniu języka polskiego jako obcego, AUL KPC, t. 16, red. M. Witkowska-Gutkowska, B. Grochala, Łódź.
Kanon kultury (2010), Kanon kultury w nauczaniu języka polskiego jako obcego, red. P. Garncarek, P. Kajak, A Zieniewicz, Warszawa.
Kierc I. (2004), W kabarecie, Wrocław.
Nagórko A., Łaziński M., Burkhardt H (2004), Dystynktywny słownik synonimów, Kraków.
Przekładając nieprzekładalne (2002), red. M. Ogonowska, Gdańsk.
Stępień T. (1992), Kabaret literacki, [w:] Słownik literatury polskiej XX wieku, red. A. Brodzka i in., Wrocław.
Stępień T. (1996), O satyrze, Katowice.
STL (1998), Słownik terminów literackich, red. J. Sławiński, Wrocław–Warszawa–Kraków.
Strzelecka A. (2012), Skecze kabaretowe na lekcji języka polskiego jako obcego, [w:] Kultura popularna w nauczaniu języka polskiego jako obcego, red. P. Garncarek, P. Kajak, Warszawa.
Szczęsna E. (2002), Słownik pojęć i tekstów kultury. Terytoria słowa, Warszawa.
Tambor J. (2010), Teksty regionalne w nauczaniu cudzoziemców, [w:] Teksty i podteksty w nauczaniu języka polskiego jako obcego ‒ 2, AUL KPC, t. 17, red. G. Zarzycka, G. Rudziński, Łódź.
Teklińska - Kotulska E. (2001), Warsztaty satyryczno-kabaretowe. (W poszukiwaniu atrakcyjnych i urozmaiconych form nauczania języka polskiego i kultury polskiej), [w:] Inne optyki. Nowe programy, nowe metody, nowe technologie w nauczaniu kultury polskiej i języka polskiego jako obcego, red. R. Cudak, J. Tambor, Katowice.
USJP (2004), Uniwersalny słownik języka polskiego, red. S. Dubisz, Warszawa.
Wróblewski K. (2004), Wykorzystanie tekstów kabaretowych Jeremiego Przybory w nauczaniu języka polskiego jako obcego, [w:] Wrocławska dyskusja o języku polskim jako obcym, red. A. Dąbrowska, Wrocław.
Zarzycka G. (2000), Dialog międzykulturowy. Teoria oraz opis komunikowania się cudzoziemców przyswajających język polski, Łódź.
Zarzycka G. (2008), Stereotypy Polski i Polaków w świetle badań ankietowych przeprowadzonych w środowisku studentów zagranicznych, „Postscriptum Polonistyczne”, nr 1, s. 171–196.
Zawadzka E. (2004), Nauczyciele języków obcych w dobie przemian, Kraków.
Żygulski K. (1976), Wspólnota śmiechu, Warszawa.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Jak cytować
