Działalność przedsiębiorstw społecznych w krajach rozwijających się – doświadczenia indyjskie

Michał Zaremba

doi:10.18778/2082-4440.25.01

Autor

Michał Zaremba Uniwersytet Łódzki, Wydział Ekonomiczno-Socjologiczny, Katedra Ekonomii Rozwoju

DOI:

https://doi.org/10.18778/2082-4440.25.01

Słowa kluczowe:

przedsiębiorczość, przedsiębiorczość społeczna, przedsiębiorstwo społeczne, Indie, kraje rozwijające się

Abstrakt

Przedsiębiorczość społeczna zwraca uwagę badaczy unikalnym podejściem do rozwiązywania problemów społecznych i ekonomicznych. Ma to szczególne znaczenie w przypadku krajów rozwijających się, które od lat borykają się z taki problemami jak wysokie bezrobocie, nierówności społeczne czy analfabetyzm. Na przykład w Indiach, mimo niebywałego postępu w ostatnich latach, wciąż ok. 30% populacji żyje poniżej granicy ubóstwa, a analfabetyzm i słaba opieka zdrowotna w dalszym ciągu są ogromnymi wyzwaniami. Do tego dochodzą problemy ekonomiczne związane z niestabilnym systemem finansowym, ogromną korupcją i szarą sferą w gospodarce. Do zmniejszenia ubóstwa i poprawienia jakości życia w Indiach może przyczynić się działalność przedsiębiorstw społecznych, których obecnie w całych Indiach jest ok. 3 milionów, często w formie organizacji NGO (Anand 2018). Przedsiębiorstwa te koncentrują swoją działalność na zaspokajaniu potrzeb społecznych ubogiej ludności, wypełniając „luki rozwojowe”, z którymi nie mogły poradzić sobie państwo czy przedsiębiorstwa prywatne. Celem artykułu jest przybliżenie działalności przedsiębiorstw społecznych we współczesnych Indiach.

Pobrania

Statystyki pobrań niedostępne.

Bibliografia

Anand U. (2018), India has 31 lakh NGOs, more than double the number of schools, Indian Express, http://indianexpress.com/article/india/india-others/india-has-31-lakh-ngos-twice-the-number-of-schools-almost-twice-number-of-policemen/ (data dostępu: 30 listopada 2018).

Austin J.E. (2010), Trzy kierunki badań nad przedsiębiorczością społeczną [w:] Mair J., Robinson J., Hockerts K., Przedsiębiorczość społeczna, Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej TWP w Warszawie, Warszawa.

British Council (2018), The state of social enterprise in India, www.britishcouncil.org/sites/default/files/bc-report-ch4-india-digital_0.pdf (data dostępu: 30 listopada 2018).

Bulsara H., Gandhi S., Porey P. (2013), Grassroots Innovations to Techno-Entrepreneurship through GIAN – Technology Business Incubator in India: A Case Study of Nature Technocrats, „International Journal Of Innovation”, nr 1 (1). DOI: https://doi.org/10.5585/iji.v1i1.1

Bywalec G. (2003), Nowa polityka ekonomiczna a wzrost gospodarczy Indii po roku 1991, „Gospodarka Narodowa”, nr 7–8.

Chakraborty S.K. (1987), Managerial effectiveness and quality of work life: Indian insights, Tata McGraw-Hill Publishing Co. Limited, New Delhi.

Chandra B., Mukherjee A., Mukherjee M. (1999), India after Independence, Viking Penguin India, New Delhi.

CIA (2018), CIA Factbook, www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/in.html (data dostępu: 30 listopada 2018).

Godłów-Legiędź J. (2010), Współczesna ekonomia. Ku nowemu paradygmatowi, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa.

Góźdź B. (2013), Przedsiębiorczość społeczna, „Zarządzanie i Finanse”, r. 11, nr 1, cz. 1.

International Monetary Fund (2017), World Economic Outlook Database, www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2017/02/weodata/index.aspx (data dostępu: 30 listopada 2018).

Joshi V., Little I.M.D. (1996), India’s Economic Reforms 1991–2001, Oxford University Press, New Delhi. DOI: https://doi.org/10.1093/0198290780.001.0001

Kaźmierczak T. (2007), Modernizacja pomocy społecznej – pomoc społeczna jako instrument rozwoju lokalnego [w:] Grewiński M., Tyrowicz J. (red.), Aktywizacja, partnerstwo, partycypacja – o odpowiedzialnej polityce społecznej, Mazowieckie Centrum Polityki Społecznej, Warszawa.

Kramer R.M. (2000), A Third Sector in the Third Millennium?, „VOLUNTAS: International Journal of Voluntary and Nonprofit Organizations”, Vol. 11, No. 1. DOI: https://doi.org/10.1023/A:1008914531485

Kumar Ch. (2011), A discursive dominance theory of economic reforms sustainability: the case of India, „India Review”, Vol. 10, No. 2, London. DOI: https://doi.org/10.1080/14736489.2011.574550

Murray R. (2010), Niebezpieczeństwo i szansa. Kryzys a nowa ekonomia społeczna, „Ekonomia Społeczna” nr 1, Małopolska Szkoła Administracji Publicznej Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, Kraków.

National Innovation Council (2013), Report to the People, New Delhi.

Rawal T. (2018), A study of Social Entrepreneurship in India, „International Research Journal of Engineering and Technology”, Vol. 05, Issue 01.

Robinson J. (2008), Omijanie barier społecznych i instytucjonalnych w dostępie do rynku: jak przedsiębiorcy społeczni identyfikują i oceniają istniejące możliwości [w:] J. Hausner (red.), Przedsiębiorstwa społeczne w Polsce. Teoria i praktyka, Małopolska Szkoła Administracji Publicznej Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, Kraków.

Roelants B. (2002), Pierwsza Europejska Konferencja na temat Ekonomii Społecznej w Europie Środkowo Wschodniej: dokument przygotowawczy, CECOP, www.abramowski.netstrefa.com.pl/ekspo2002.pdf

Satar M.S. (2016), A policy framework for social entrepreneurship in India, „IOSR Journal of Business and Management”, Vol. 18, Issue 9, Ver. I. DOI: https://doi.org/10.9790/487X-1809013043

Srinivasan T.N. (2000), Eight Lectures on India’s Economic Reforms, Oxford University Press, New Delhi. DOI: https://doi.org/10.1093/acprof:oso/9780195652826.001.0001

Srivastava R., Tandon R. (2002), Report of study on Non Government Organizations in India, Participatory Research in Asia, New Delhi.

Toczyski W. (2007), Niezborności ekonomii społecznej? Rola i miejsce ekonomii społecznej w programach operacyjnych, „Trzeci Sektor”, Fundacja Instytut Spraw Publicznych, nr 9.

Virmani A. (2001), India’s 1990–91 crisis: reforms, myths and paradoxes, „Working Paper” No. 4/200 – Planning Commission, New Delhi.