Literatura dla dzieci wobec dyskursów emancypacyjnych Zaproszenie do 16. numeru „Czytania Literatury. Łódzkich Studiów Literaturoznawczych”
Tradycyjnie przypisywana literaturze dla dzieci prymarna funkcja polegająca na kształtowaniu postaw i realizacji misji wychowawczej coraz częściej bywa podważana lub co najmniej niuansowana. Z jednej strony wskazuje się, że wśród podstawowych funkcji tekstów kierowanych do młodych czytelniczek i czytelników powinno się uwzględniać rozbudzanie wrażliwości na wartość estetyczną przekazu i bardziej wymagające rozwiązania formalne oraz umiejętności samodzielnego rozpoznawania reguł konwencji i gatunków, a także dekodowania metaforycznych sensów, o co nieustannie, bardziej lub mniej wyraziście upomina się część środowiska związanego ze sztuką dla dzieci (ostatnio, w Manifeście w obronie literatury dla dzieci, Sylwia Stano i Ewelina Szyszkowska). Z drugiej strony, w ramach studiów nad literaturą dziecięcą coraz częściej zadaje się podejrzliwe pytania o treści stojące za pozornie uniwersalnymi wartościami, na przykład o to, co w konkretnych tekstach oznacza patriotyzm i jakie wizje relacji międzyludzkich są w nich pokazywane – w odniesieniu do rodziny, ról płciowych itp. Przykładem tej tendencji są pojawiające się w szerszym niż akademicki obiegu krytyczne (nierzadko wywrotowe) odczytania kanonicznych utworów – tak współczesnych, jak i starszych: wystarczy przywołać ostatnio wydane książki Aleksandry Korczak Bezradne i romantyczne. Bohaterki lektur dla szkoły podstawowej czy Korneli Sobczak Zośka i Rudy. O miłości, przyjaźni i Polsce.
Przeczytaj więcej na temat Literatura dla dzieci wobec dyskursów emancypacyjnych Zaproszenie do 16. numeru „Czytania Literatury. Łódzkich Studiów Literaturoznawczych”
