Ksantypa – dobra żona Sokratesa
DOI:
https://doi.org/10.18778/1733-0319.21.05Słowa kluczowe:
wife of Socrates, Plato, Xenophon, letter from Pseudo-XenophonAbstrakt
After the death of Socrates, anecdotes and distorted stories about the philosopher’s family life and the unbearable character of his wife, Xanthippe, circulated in the general quasi literary circle. These stories were willingly read in subsequent epochs. Eventually, they preserved the model of the hellcat wife in the shape of Xanthippe, to which we still eagerly refer to. But did Socrates’ wife really deserve such a bad opinion? Is it possible for such a rating to be given by the desultory information we owe to Plato (Phaed. 60a) and Xenophon (Mem. II 2, Conv. II 10)? When attempting to defend the Xanthippe, an important source turned out to be a letter from Pseudo-Xenophon (vel Pseudo-Aeschines), which allowed us to look at the philosopher’s wife as his pupil, leading life according to Socrates’ teachings and surrounded by the care of his friends (Epist. XXI, Hercher 1873: 624).
Bibliografia
Albert, K. (1991). O platońskim pojęciu filozofii. Przeł. J. Drewnowski. Warszawa: PAN Instytut Filozofii i Socjologii.
Augustyniak, P. (2011). „Anamnezą poza metafizyką duszy. Transcendentalny sens teorii idei w Fedonie Platona”. Principia, [online] 54–55, 7–24 (http://www.ejournals.eu/Principia/2011/Tom- 54-2011/art/1395/ [dostęp: 23.04.2018]).
Boegehold A.L. (1999). When the Gesture Was Expected. A Selection of Exemples from Archaic and Classical Greek Literature. Princeton, New Jersey: Princeton University Press.
Breitenbach, H.R. (1966). Xenophon von Athen. Stuttgart: Alfred Druckenmüller Verlag.
Burnet, J. (ed.) (1911). Plato’s Phaedo. With Introduction and Notes. Oxford: Clarendon Press.
Dąmbska, I. (1975). Zagadnienie śmierci w greckiej filozofii starożytnej, [w:] I. Dąmbska (ed.). Znaki i myśli. Wybór pism z semiotyki, teorii nauki i historii filozofii. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe. 119–129.
Gilhuly, K. (2011). The Feminine Matrix of Sex and Gender in Classical Athens. Cambridge: Cambridge University Press.
Głombiowski, K. (2008). Czy w stosunku do „Cyropedii” Ksenofonta ma rację bytu krytyka historyczna (na przykładzie opisu bitwy pod Thymbrarami – Cyr. VII 1)?, [w:] A. Marchewka (ed.). „Rem acu tangere”. Studia Interdisciplinaria ad Linguam et Litteras Graecorum Antiquorum Pertinentia. Gdańsk: Wydawnictwo Uniwersytetu Gdańskiego. 143–153.
Hercher, R. (ed.) (1873). Epistolographi Graeci. Parisiis: Editore Ambrosio Firmin Didot.
Joël, K. (1901). Der echte und der Xenophontische Sokrates. Bd. 2, Hft. 2. Berlin: Gaertner.
Ksenofont (1967). Pisma sokratyczne. Obrona Sokratesa. Wspomnienia o Sokratesie. Uczta. Przeł. i oprac. L. Joachimowicz. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
Lönborg, S. (1949). “Socrates and Xanthippe”. Theoria XV, 198–204.
Marchewka, A. (2010), „Humor w Cyropedii Ksenofonta”. Symbolae Philologorum Posnaniensium Graecae et Latinae XX/2, 27–38.
Marchewka, A. (2011), Socratic Laughter in the Xenophon’s “Cyropaedia”, [w:] B. Burliga (ed.). Xenophon: Greece, Persia, and Beyond. Gdańsk: Akanthina.
Mróz, T. (2016), „Stefana Pawlickiego obrona Ksantypy”. Zeszyty Historyczno-Teologiczne. Rocznik Zmartwychwstańców, [online] 22, 123–138. http://pers.uz.zgora.pl:7777/skep/docs/F-1558980474/ZHT_22(2016)-MROZ.pdf [dostęp: 5.05.2018].
Mueller-Goldingen, Ch. (2007). Xenophon. Philosophie und Geschichte. Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft.
Pomeroy, S.B. (2015). Goddesses, Whores, Wives and Slaves. Women in Classical Antiquity. London: The Bodley Head.
Reale, G. (1993). Historia filozofii starożytnej. Od początków do Sokratesa. T. I. Przeł. E.I. Zieliński. Lublin: Redakcja Wydawnictw Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.
Rosenmeyer P.A. (2001). Ancient Epistolary Fictions. The Letter in Greek Literatur. Cambridge: Cambridge University Press.
Sauppe, G. (1971). Lexilogus Xenophonteus sive Index Xenophontis Grammaticus. Hildesheim– New York: Georg Olms Verlag.
Sykutris, J. (1933). Die Briefe des Sokrates und der Sokratiker. Paderborn: Verlag Ferdinand Schöningh.
Vicaire, P. (1983). Platon. Œuvres complètes. T. IV, p. 1: Phédon. Paris: Les Belles Lettres.
Witwicki, W. (przeł. i oprac.) (1958). Platona Fedon. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
Xenophon (1910). Xenophontis Scripta Minora. Fasc. 1. Th. Thalheim (ed.). Lipsiae: B.G. Teubner.
Xenophon (1969). Xenophontis Commentarii. C. Hude (ed.). Stutgardiae: B.G. Teubner.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Jak cytować
