Słuchanie, narratywizowanie i uważność wobec rzeczy. Ku proaktywnej relacyjno-mediacyjnej przestrzeni epistemicznej edukacji (za Carlą Rinaldi)

Abstrakt

Artykuł wyrasta z osobistego zaangażowania w edukację i podejmuje kwestię napięcia wynikającego z koncentracji na „efektach” nauczania i badań, w których doświadczenie zostaje zredukowane do reprezentacji, aby mogło zostać przedstawione. W wyniku tej redukcji samo życie edukacji – rozumianej jako proces nieustannego stawania się – zostaje odsunięte na dalszy plan, a doświadczenie ulega fragmentaryzacji na odrębne domeny odczuwania (obejmujące różne rejestry zmysłowe), narracji i materialności. W odpowiedzi na ten problem tekst eksponuje takie formy uwagi, które pozostają wrażliwe na sytuacje przeżywane, dzięki czemu doświadczenie może trwać, być ponownie podejmowane i z czasem ulegać rekonfiguracji. Dokumentacja jest ujmowana jako infrastruktura podtrzymująca otwartość relacji i przeciwstawiająca się przedwczesnemu domknięciu znaczeń. Z perspektywy nauczyciela-badacza autor zwraca uwagę na powolność, niejednoznaczność, powtarzalność oraz to, co w klasie wydaje się zwyczajne i codzienne. Obecność nauczyciela w rolach twórcy rusztowania (scaffolding) i mentora zostaje na nowo zdefiniowana jako aktywne uczestnictwo w sieci relacji, otwierające możliwości dla pedagogik opartych na sztuce oraz na problemowym uczeniu się.