Co słychać w słuchowisku, czyli o technikach pracy z teatrem wyobraźni na zajęciach języka polskiego jako obcego
DOI:
https://doi.org/10.18778/0860-6587.18.09Słowa kluczowe:
nauczanie jpjo, rozumienie ze słuchu, słuchowisko radioweAbstrakt
Artykuł stanowi próbę zastosowania 27 technik i strategii, wypracowanych w ramach zajęć dotyczących analizy dzieła literackiego, do nauczania jpjo w ujęciu zadaniowym ze słuchowiskiem radiowym jako materiałem nauczania.
Jego zasadniczym celem jest uzasadnienie przekonania autorki o celowości stosowania w nauczaniu sprawności rozumienia tekstu audialnego w jak najszerszym zakresie technik aktywizujących. W części szczegółowej autorka przedstawia w formie stabelaryzowanej dostosowane do każdej z prezentowanych technik pracy ze słuchowiskiem zadania do wykonania przez uczących się oraz podaje, jakie efekty można osiągnąć, stosując te zabiegi metodyczne.
Bibliografia
Bardiejewska S., 2001, Nagie słowo. Rzecz o słuchowisku, Warszawa.
Hulewicz H. 1935, Teatr wyobraźni, Warszawa.
Janowska I., 2010, Planowanie lekcji języka obcego. Podręcznik i poradnik dla nauczycieli języków obcych, Kraków.
Jarzębowski Z., 2009, Słuchowiska szczecińskiego radia. Studia z pogranicza literatury i sztuki radiowej, Szczecin.
Olszowska G., 2001, Strategie i techniki pracy z tekstem, Metodyka literatury, t. 1, Warszawa.
Pleszkun-Olejniczakowa E., 2000, Słuchowiska Polskiego Radia w okresie piętnastolecia 1925–1939, Łódź.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Jak cytować
