Malowanie kobiety w wierszu "Kobiece" Juliana Tuwima

Ewa Szkudlarek

doi:10.18778/2299-7458.03.06

Autor

Ewa Szkudlarek Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydziału Filologii Polskiej i Klasycznej, Zakład Estetyki Literackiej

DOI:

https://doi.org/10.18778/2299-7458.03.06

Słowa kluczowe:

wrażliwość wizualna, estetyka migotliwości, czytanie obrazu

Abstrakt

Poetycka wrażliwość wizualna Juliana Tuwima ukazuje rzeczywistość między widzialnym a niewidzialnym. Transformacja różnych obrazów w wierszu Kobiece zależy nie tylko od skierowania wzroku fizycznego czy ukierunkowaniu spostrzeżenia, ale także od odczytania intencji samego twórcy w doświadczeniu wizualnym potencjalnego odbiorcy. Od obrazu nie sposób uciec. Obok obrazów zewnętrznych istnieją także wewnętrzne – jak definiuje Maria Poprzęcka – wewnętrzne, widziane zamkniętymi oczyma. Obraz zewnętrzny lub wewnętrzny jest zawsze formą wyrażenia działań artystycznych. Widzenie obrazów to podwójne spotkanie: z malowaną słowem frazą wiersza i malującym owe poetyckie impresje poetą. W wierszu Kobiece pojawiają się różne wizerunki kobiet ukazane z motywem wodnej kąpieli na wielu obrazach w dziejach historii sztuki, a mianowicie od Narodzin Wenus Sandro Botticellego, Wenus z lustrem Diego Velázqueza, Kąpiącej się Jeana Augusta Dominiqua Ingresa do Wielkich kąpiących się Paula Cézanne`a, Kobiety z miednicą Edgara Degasa, Modelek Georgesa Seurata i Pochylającej się kobiety Pierre`a Bonnarda. Wizerunek kobiety w utworze Tuwima podlega ciągle zmianie i przemianie, to obraz niedokończony i nieodgadniony podobnie jak natura kobieca.

Pobrania

Statystyki pobrań niedostępne.

Biogram autora

Ewa Szkudlarek - Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydziału Filologii Polskiej i Klasycznej, Zakład Estetyki Literackiej

dr, adiunkt w Zakładzie Estetyki Literackiej Wydziału Filologii Polskiej i Klasycznej UAM. W swojej pracy badawczej zajmuje się teorią XX wiecznego dramatu. Twórczość dramaturgiczną rozpatruje w kon- tekście estetyki, psychologii, socjologii, filozofii, etyki i historii sztuki. Re- cenzent teatralny internetowego dwutygodnika „Artpapier” i miesięcznika „Teatr”. Autorka książki Lęk w dramacie. Osiem esejów (Poznań 2011).

Bibliografia

D. Arasse, Nie widać nic. Opowiadanie obrazów, przeł. A. Arno, Kraków 2012.

R. Arnheim, Sztuka i percepcja wzrokowa. Psychologia twórczego oka, przeł., J. Mach, Gdańsk 2004.

Ch. Baudelaire, Rozmaitości estetyczne, przeł. J. Guze, Gdańsk 2000.

J. Baudrillard, De la séduction, Paris 1998.

J. Berger, O patrzeniu, przeł. S. Sikora, Warszawa 1999.

G. Didi-Huberman, Przed obrazem. Pytanie o cele historii sztuki, przeł. B. Brzezicka, Gdańsk 2011.

E.H. Gombrich, Sztuka i złudzenie, przeł. J. Zarański, Warszawa 1981.

P. Kowalski, Leksykon znaki świata. Omen, przesąd i znaczenie, Wrocław 1998.

M. Merleau-Ponty, Oko i umysł, przeł. S. Cichowicz, [w:] tenże, Oko i umysł. Szkice o malarstwie, oprac. S. Cichowicz, Gdańsk 1996.

Cz. Miłosz, Traktat teologiczny, [w:] tenże, Druga przestrzeń, Kraków 2002.

W.J.T. Mitchell, Picture Theory. Essays on Verbal and Visual Representation, Chicago 1994.

J. Pacześniak, W ciemności słowa, Rzeszów 2011.

M. Poprzęcka, Inne obrazy. Oko, widzenie, sztuka. Od Albertiego do Duchampa. Gdańsk 2008.

M. Rzepińska, Historia koloru w dziejach malarstwa europejskiego, Kraków 1983.

T. Sławek, Byt bez twarzy?, „Punkt po punkcie” 2000, nr 1.

W. Stróżewski, Claritas. uwarunkowania historyczne i treść estetyczna pojęcia, „Estetyka”, Rocznik drugi, Warszawa 1961.

P. Sztompka, Wyobraźnia wizualna i socjologia, [w:] Fotospołeczeństwo. Antologia tekstów z socjologii wizualnej, red. M. Boguni-Borowska, P. Sztompka, Kraków 2012.

K.W. Tatarowski, J. Lebenstein, Dorzucić coś od siebie, „Rzeczpospolita” 2000, 27–28 maja.

J. Zinker, Proces twórczy w terapii gestalt, przeł. R. Grażyński, Warszawa 1991.