„Ultimus” Marii Konopnickiej – nowela o deprawacji
DOI:
https://doi.org/10.18778/2299-7458.07.17Słowa kluczowe:
Maria Konopnicka, nowela, realizm, zwierzęta, „Ultimus”Abstrakt
W swojej wczesnej noweli Ultimus podjęła Konopnicka oryginalną realizację koncepcji Falkentheorie Paula Heysego, wykorzystując motyw żurawia jako tematyczny i kompozycyjny zwornik. Konopnicka, zainspirowana w dużej mierze Romanową Orzeszkowej, opowiada o deprawacji moralnej młodego szlachcica, wykorzystując paralelizm: człowiek-zwierzę w dwu porządkach: naturalistycznym i symbolicznym. Empatyczny odbiór lektury odbiegający od interpretacji dawnych pozwala usytuować Ultimusa w przestrzeni tekstów, które upominają się o miserables personas.
Pobrania
Bibliografia
Bobrowska B., Małe narracje Prusa, Warszawa 2003.
Bogusławski W., „Cztery nowele” Marii Konopnickiej [rec.], „Gazeta Polska” 1888, nr 45.
Brodzka A., O nowelach Marii Konopnickiej, Warszawa 1958.
Item, Cztery nowele, „Rola” 1887, nr 50.
Konopnicka M., Korespondencja, t. 2, Konopnicka – Orzeszkowa (1879–1910), oprac. E. Jankowski, Wrocław 1972.
Konopnicka M., Ultimus, [w:] M. Konopnicka, Cztery nowele, Warszawa 1888.
Konopnicka M., Z cmentarzy, [w:] M. Konopnicka, Moi znajomi, Warszawa 1890.
Magnone L., Maria Konopnicka. Lustra i symptomy, Gdańsk 2011.
Marrené-Morzkowska W., Maria Konopnicka. Nowela Ultimus, „Przegląd Tygodniowy” 1884, nr 22.
Pietrowski M., Morfologia noweli, przeł. E. Pleszkun-Gawlikowa, „Przegląd Humanistyczny” 1972, z. 1.
Potocki J. K., Wykłady publiczne. Ultimus. P. Konopnicka, „Prawda” 1884, nr 21.
Słomczyńska J., Maria Konopnicka. Życie i twórczość, Łódź 1946.
Szypowska M., Konopnicka jakiej nie znamy, Poznań 2014.
Zincke P., Paul Heyses Novellen-Technik. Dargestellt auf Grund einer Untersuchung der Novelle „Zwei Gefangene”, Karlsruhe 1930.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Jak cytować
