Wyposażenie liturgiczne kościoła pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego w Spycimierzu
DOI:
https://doi.org/10.18778/2299-8403.11.04Słowa kluczowe:
Spycimierz, parafia pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, szaty liturgiczne, naczynia liturgiczne, kościół w SpycimierzuAbstrakt
Parafia pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Spycimierzu jest najstarszą parafią na terenie gminy Uniejów. Wzmianki historyczne na temat jej funkcjonowania pochodzą z początku XII w. Mimo wielu zmian w funkcjonowaniu, a także wznoszeniu nowych kościołów na terenie parafii, we wnętrzu obecnej świątyni zostało zachowanych wiele niezwykle cennych, zabytkowych przedmiotów sakralnych.
Bibliografia
Anonim tzw. Gall, Kronika polska, R. Grodecki (przekł.), wyd. 4, Wrocław 1975.
Archiwum Diecezjalne we Włocławku, wizytacje arcybiskupów gnieźnieńskich.
Kodeks dyplomatyczny Wielkopolski, t. 1, Poznań 1877.
Łaski J., Liber beneficiorum archidiecezji gnieźnieńskiej, J. Łukowski, J. Korytkowski (wyd.), t. 1, Gniezno 1880.
Spycimierz – kościół par. pw. Podwyższenia Krzyża Świętego, wykaz zabytków.
Bieniak J., Paweł Ogon wojewoda łęczycki [w:] PSB, t. 25, Wrocław–Warszawa–Kraków–Gdańsk 1980, s. 367.
Chańko J., W PRL 1945–1989 [w:] Miasto Uniejów i region spycimiersko-uniejowski poprzez wieki, t. 2, Lata 1918–2020, J. Szymczak (red.), Łódź–Uniejów 2021, s. 211–355.
Czyżak M., Kapituła katedralna w Gnieźnie w świetle metryki z lat 1408–1448 r., Poznań 2003.
Jabłońska A., Kapituła uniejowska do początku XVI wieku, Kielce 2005.
Jabłoński M., Samorządowy Uniejów w latach 1990–2020 [w:] Miasto Uniejów i region spycimiersko-uniejowski poprzez wieki, t. 2, Lata 1918–2020, J. Szymczak (red.), Łódź–Uniejów 2021, s. 359–627.
Katalog zabytków sztuki w Polsce, t. 5, Województwo poznańskie, T. Ruszczyńska i A. Sławska (red.), z. 26: Powiat turecki, M. Kwiczala (oprac.), Warszawa 1959.
Kita J., Lata Zaborów 1793–1918. Wielki Kryzys [w:] Miasto Uniejów i region spycimiersko-uniejowski poprzez wieki, t. 1, Do 1918 roku, J. Szymczak (red.), Łódź–Uniejów 2021, s. 453–510.
Klata H., Było – nie minęło. Gawęda o Śpicimierzu, „Ład Boży”, dodatek do „Niedzieli” 2000, nr 16, s. 3
Kowalska-Pietrzak A., Duchowieństwo parafialne w późnośredniowiecznej Polsce Centralnej. Archidiakonaty łęczycki i uniejowski, Łódź 2014.
Kujawski W., Spycimierz, „Ład Boży”, dodatek do „Niedzieli” 1992, nr 19, s. 5.
Kurtyka J., Tęczyńscy. Studium z dziejów polskiej elity możnowładczej w średniowieczu, Kraków 1997.
Marszał T., Szadkowski słownik biograficzny. Średniowiecze i renesans, Łódź 2012.
Nowak T., Duchowieństwo ziemi wieluńskiej w drugiej połowie XV i początku XVI wieku, Wieluń 2017.
Poniewozik L., Prałaci i kanonicy wiśliccy w okresie średniowiecza, Lublin 2004.
Różański M., Duchowieństwo parafialne archidiakonatu uniejowskiego w XVIII w. Studium prozopograficzne, Łódź 2010.
Salm J., Zabytki Uniejowa i miejsko-wiejskiej Gminy Uniejów [w:] Miasto Uniejów i region spycimiersko-uniejowski poprzez wieki, t. 2, Lata 1918–2020, J. Szymczak (red.), Łódź–Uniejów 2021, s. 643–692.
Szymczakowa A., Wiejskie zaplecze Uniejowa do schyłku XVI wieku [w:] Miasto Uniejów i region spycimiersko-uniejowski poprzez wieki. t. 1, Do 1918 roku, J. Szymczak (red.), Łódź–Uniejów 2021, s. 129–211.
Waingertner P., W drugiej Rzeczypospolitej 1918–1939 [w:] Miasto Uniejów i region spycimiersko-uniejowski poprzez wieki, t. 2, Lata 1918–2020, J. Szymczak (red.), Łódź–Uniejów 2021, s. 15–86.
Wilk-Woś Z., O plebanach miejskim i wiejskim, „Biuletyn Uniejowski” 2016, t. 5, s. 29–40. https://doi.org/10.18778/2299-8403.05.02 DOI: https://doi.org/10.18778/2299-8403.05.02
Żerek-Kleszcz H., Uniejów i jego zaplecze gospodarcze w XVII–XVIII wieku [w:] Miasto Uniejów i region spycimiersko-uniejowski poprzez wieki, t. 1, Do 1918 roku, J. Szymczak (red.), Łódź–Uniejów 2021, s. 213–387.
Owczarek A., Średniowieczny zabytek ze Spycimierza, https://uniejow.pl/aktualnosci/sredniowieczny-zabytek-ze-spycimierza.html [dostęp: 17.03.2022].
https://spycimierskiebozecialo.pl/pl/parafia-i-kosciol/ [dostęp: 17.03.2022].
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Jak cytować
