Wobec polskości. Z doświadczenia nauczyciela języka polskiego jako obcego

Abstrakt

W artykule podjęto zagadnienie polskości jako pojęcia homonimicznego. Ukazano złożoność odniesień do polskości zarówno nauczycieli, jak i słuchaczy kursów JPJO mających polskie pochodzenie. Poszukiwano odpowiedzi na pytanie, jakie czynniki kształtują rozumienie polskości nauczyciela JPJO i młodych Polaków ze Wschodu.

Lektor ma ugruntowany przez studia humanistyczne obraz polskości. Jednakże przemiany społeczne i zadania stawiane w procesie glottodydaktycznym każą mu konfrontować treść własnego rozumienia polskości z tym, jak jest ona pojmowana w różnych środowiskach, a także przez uczestników kursu.

Badania socjologiczne wskazują, że opinie mass mediów o stosunku Polaków do własnego dziedzictwa kulturowego nie odpowiadają prawdzie. Kryteria polskości, wyodrębnione przez młodą generację Polaków urodzonych w kraju, stały się podstawą ankiety analizującej stosunek słuchaczy kursu JPJO do tego, co polskie.

Wyniki ankiety pokazują, że większość badanych urzędowo przynależy do polskiej społeczności, emocjonalnie identyfikuje się z nią 54 proc. (z wiarą katolicką 52 proc.), pozostałym trudno jednoznacznie określić tożsamość. Polskiego uczyło się wcześniej 88 proc. badanych, 96 proc. deklaruje znajomość polskich obyczajów, ale tylko 25 proc. ich przestrzega. Po studiach w Polsce chce zostać 66 proc., żaden respondent tej możliwości nie wyklucza.