Rzecz o Mikołaju Bruchrinku z dziurawym zębem, notariuszu królewskim, plebanie szadkowskim i kanoniku łęczyckim
DOI:
https://doi.org/10.18778/1643-0700.15.08Słowa kluczowe:
Bruchrink, notariusz królewski, pleban szadkowski, kanonik łęczyckiAbstrakt
Dzięki satyrycznemu utworowi przypisywanemu Stanisławowi Ciołkowi, Mikołaj Bruchrink z Szadka znany jest nie tylko z kart historii, ale również literatury pięknej. Mikołaj rozpoczął swoją karierę ok. 1413 r. od współpracy z kancelarią królewską. Z tym okresem w życiu Mikołaja związany jest zabawny pięciowiersz o notariuszu Bruchrinku z dziurawym zębem. Przez jego napisanie późniejszy podkanclerzy Władysława Jagiełły chciał zapewne odwieść Mikołaja z Szadka od wpierania zwolenników husycyzmu. W 1415 r. Mikołaj został plebanem parafii w Szadku, zaś zwieńczeniem jego kariery była kanonia w kapitule łęczyckiej, która objął w 1434 r.
Bibliografia
Archiwum Archidiecezjalne w Gnieźnie Akta działalności arcybiskupa Wincentego Kota: ACap., A1.
Biblioteka PAU i PAN w Krakowie Rachunki kapituły łęczyckiej, rkps 6558.
Codex diplomaticus Lithuaniae 1253–1433, wyd. E. Raczyński, Wrocław 1845.
Codex epistolaris Vitoldi magni ducis Lithuaniae 1376–1430, wyd. A. Prochaska, Kraków 1882.
Damalewicz S., Series archiepiscoporum Gnesnensium, Varsaviae 1649.
Lites ac res gestae inter Polonos Ordinemque Cruciferorum, wyd. 2, t. I, Poznań 1890.
Łaski J., Liber beneficiorum archidiecezyi gnieźnieńskiej, wyd. J. Łukowski, t. I, Gniezno 1880.
Pomniki dziejowe Lwowa z archiwum miasta, t. III: Księga przychodów i rozchodów miasta 1414–1426, wyd. A. Czołowski, Lwów 1905.
Regesta historico-diplomatica s. Mariae Theutonicorum 1198–1525, wyd. E. Joachim, W. Hubatsch, p. 1–2, Göttingen 1948–1950.
Czyżak M., Kapituła katedralna w Gnieźnie w świetle metryki z lat 1408–1448, Poznań 2003.
Kopaliński W., Słownik symboli, Warszawa 2006.
Kowalska A., Wydatki kapituły łęczyckiej na rzecz kolegiaty w świetle not prokuratorów 1406–1419, „Acta Universitatis Lodzensis. Folia Historica” 2001, nr 72. DOI: https://doi.org/10.18778/0208-6050.72.04
Kowalska-Pietrzak A., Duchowieństwo parafialne w późnośredniowiecznej Polsce centralnej. Archidiakonaty łęczycki i uniejowski, Łódź 2014.
Kowalska-Pietrzak A., Obowiązek rezydencji w praktyce kapituły łęczyckiej w pierwszej połowie XV wieku, „Rocznik Łódzki” 2005, t. 52.
Kowalska-Pietrzak A., Prałaci i kanonicy kapituły łęczyckiej do schyłku XV wieku, Łódź 2004.
Kowalska-Pietrzak A., W kręgu średniowiecznego duchowieństwa łęczyckiego, Łódź–Łęczyca 2012.
Kowalska Z., Stanisław Ciołek. Podkanclerzy królewski, biskup poznański, poeta dworski, Kraków 1993.
Kowalski M. D., Uposażenie krakowskiej kapituły katedralnej w średniowieczu, Kraków 2000.
Krzyżaniakowa J., Kancelaria królewska Władysława Jagiełły. Studium z dziejów kultury politycznej Polski w XV wieku, cz. 2, Poznań 1979.
Marszał T., Szadkowski słownik biograficzny. Średniowiecze i renesans, Łódź 2012.
Nowak-Dłużewski J., Okolicznościowa poezja polityczna w Polsce. Średniowiecze, Warszawa 1963.
Parczewski A. J., Monografia Szadku, Warszawa 1870.
Skierska I., Ornaty, sierpy i węgiel. O rachunkach łęczyckiej kapituły kolegiackiej w pierwszej połowie XV wieku, [w:] Ecclesia – cultura – potestas. Studia z dziejów kultury i społeczeństwa. Księga ofiarowana siostrze Profesor Urszuli Borkowskiej OSU, red. P. Kras i in., Kraków 2006.
Sułkowska-Kurasiowa I., Dokumenty królewskie i ich funkcja w państwie polskim za Andegawenów i pierwszych Jagiellonów 1370–1444, Warszawa 1977.
Szymczakowa A., Nobiles Siradienses. Rody Porajów, Pomianów, Gryfów, Kopaczów i Pobogów, Warszawa 2011.
Tyc T., Z dziejów kultury w Polsce średniowiecznej, Poznań 1924.
Wilk-Woś Z., Władysław z Oporowa (ok. 1395–1453) podkanclerzy królewski, biskup włocławski i arcybiskup gnieźnieński, „Studia Claromontana” 2003, t. 21.
Zachorowski S., Rozwój i ustrój kapituł polskich w wiekach średnich, Kraków 2005.
Pobrania
Opublikowane
Numer
Dział
Licencja
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Jak cytować
