Adaptacja prezydenckiego systemu rządów w państwach Azji Południowo-Wschodniej na tle literatury anglojęzycznej

Anna Michalak

doi:10.18778/0208-6069.104.08

Autor

Anna Michalak Uniwersytet Łódzki, Wydział Prawa i Administracji, Katedra Prawa Konstytucyjnego https://orcid.org/0000-0001-7430-5817

DOI:

https://doi.org/10.18778/0208-6069.104.08

Słowa kluczowe:

prezydent, system prezydencki, Azja Południowo-Wschodnia, model prezydentury, demokratyzacja

Abstrakt

System prezydencki jest krytykowany od dawna, szczególnie przez przedstawicieli nauk politycznych. System ten charakteryzuje rygorystyczny podział (separacja) władzy ustawodawczej i wykonawczej oraz połączenie funkcji prezydenta i szefa rządu. W myśl tych zasad prezydentowi (jako organowi władzy wykonawczej) przysługuje pełnia władzy wykonawczej oraz zwolnienie z odpowiedzialności przed parlamentem. Krytycy twierdzą, że jest to system prowadzący do braku stabilności władzy. Ostatnie badania prowadzone w tym zakresie nad ustrojami państw Azji Południowo-Wschodniej, które przyjęły prezydencki system rządów, zdają się przeczyć tej tezie. W konsekwencji prezydencki system rządów ma swych zwolenników i przeciwników, mocne i słabe strony. Niemniej jego cechy charakterystyczne same w sobie nie uniemożliwiają zbudowania trwałej demokracji prezydenckiej. Jak prezydencki system rządów będzie funkcjonował w praktyce, nie zależy wyłącznie od przyjętych formalnych ram instytucjonalnych, ale także od tak zmiennych i nieoczywistych czynników, jak osobowość aktorów sceny politycznej, system partyjny czy – nie tylko ogólne – kwestie kulturowe.

Pobrania

Statystyki pobrań niedostępne.

Bibliografia

Antoszewski, Andrzej. 2014. „System polityczny jako przedmiot badań politologii i nauki prawa konstytucyjnego”. W Rozprawa o metodzie prawa i polityki. 13–28. Red. Mirosław Sadowski, Aleksandra Spychalska, Katarzyna Sadowa. Wrocław: Wydział Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego, Wydawnictwo Beta-Druk.

Beuman, Lydia M. 2016. Political Institutions in East Timor: Semi-presidentialism and Democratisation. Abingdon: Routledge. https://doi.org/10.4324/9781315668772 DOI: https://doi.org/10.4324/9781315668772

Bünte, Marco. Mark R. Thompson. 2023. Presidentialism and Democracy in East and Southeast Asia. New York: Routledge. https://doi.org/10.4324/9781003211822 DOI: https://doi.org/10.4324/9781003211822

Cheibub, Jose Antonio. 2007. Presidentialism, Parliamentarism and Democracy. Cambridge: Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9780511813344 DOI: https://doi.org/10.1017/CBO9780511813344

Dahl, Robert. 1991. Modern Political Analysis. Prentice Hall: Englewood Cliffs.

Dressel, Bjorn, Presidential Democracies in Asia Reflections from Indonesia and the Philippines DRAFT (forthcoming, Routledge Handbook on Asian Parliaments, edited by Rehan Abeyratne and Po Yen Yap. https://www.academia.edu/50950808/Presidential_Democracies_in_Asia_Reflections_from_Indonesia_and_the_Philippines_DRAFT_forthcoming_Routledge_Handbook_on_Asian_Parliaments_edited_by_Rehan_Abeyratne_and_Po_Yen_Yap?email_work_card=title (dostęp: 28.01.2023). https://doi.org/10.4324/9781003109402-7

Dressel, Bjorn. Fakhridho Susilo. 2023. „Presidential Democracies in Asia”. W Handbook on Asian Parliaments. Red. Rehan Abeyratne, Po Yen Yap. Abingdon–New York: Routledge. DOI: https://doi.org/10.4324/9781003109402-7

Dressel, Bjorn. Francis Fukuyama. Boo-Seung Chang. 2005. „Facing the Perils of Presidentialism?” Journal of Democracy 16: 102–116. https://doi.org/10.1353/jod.2005.0026 DOI: https://doi.org/10.1353/jod.2005.0026

Ellis, Andrew. Kirsti Samuels. 2021. Making Presidentialism Work: Sharing and Learning from Global Experience: A Summary of the International IDEA/UNAM Workshop. Stockholm: UNAM/IDEA. https://www.idea.int/publications/catalogue/making-presidentialism-work-sharing-and-learning-global-experience (dostęp: 3.02.2023).

Fabbrini, Sergio. 1995. „Between Parliamentarism and Presidentialism: A Comparative Perspective on Governmental Systems”. Journal of Behavioral and Social Sciences 2: 109–129.

Fabbrini, Sergio. 1999. „The American System of Separated Government: An Historical-Institutional Interpretation”. International Political Science Review 20: 95–116. https://doi.org/10.1177/0192512199201005 DOI: https://doi.org/10.1177/0192512199201005

Jung, Jai Kwan. Christopher J. Deering. 2013. „Constitutional Choices: Uncertainty and Institutional Design in Democratising Nations”. International Political Science Review 11: 60–77. https://doi.org/10.1177/0192512113503929 DOI: https://doi.org/10.1177/0192512113503929

Kasuya, Yuko. 2013. Presidents, Assemblies and Policy-making in Asia. Basingstoke: Palgrave Macmillan. https://doi.org/10.1057/9781137315083 DOI: https://doi.org/10.1057/9781137315083

Linz, Juan. 1994. „Presidential or Parliamentary Democracy: Does It Make a Difference”. W The Failure of Presidential Democracy. Red. Juan Linz. Arturo Valenzuela, Baltimore: Johns Hopkins University Press. https://doi.org/10.56021/9780801846397 DOI: https://doi.org/10.56021/9780801846397

Mainwaring, Scott. Matthew Shugart. 1997. Presidentialism and Democracy in Latin America. Cambridge: Cambridge University Press. https://doi.org/10.1017/CBO9781139174800 DOI: https://doi.org/10.1017/CBO9781139174800

Michalak, Anna. 2017. Systemy konstytucyjne wybranych państw Azji Południowo-Wschodniej. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego. https://doi.org/10.18778/8142-537-7 DOI: https://doi.org/10.18778/8142-537-7

Stokes, Susan C. 2013. Political Clientelism: The Oxford Handbook of Political Science. Oxford: Oxford University Press.

Whittington, Keith E. 2007. „Constitutional Theory as Political Science”. W Constitutional Theory: Arguments and Perspectives. Red. Michael J. Gerhardt, Stephen M. Griffin, Thomas D. Rowe, Jr. Newark, NJ: LexisNexis.