Legal Heuristics and the Positivisation of Law in Dogmatic Discourse

Jerzy Leszczyński

doi:10.18778/0208-6069.100.07

Autor

Jerzy Leszczyński University of Lodz, Faculty of Law and Administration https://orcid.org/0000-0002-7588-7705

DOI:

https://doi.org/10.18778/0208-6069.100.07

Słowa kluczowe:

heurystyka prawnicza, dogmatyka prawa, pozytywizacja prawa, argumentacja prawnicza

Abstrakt

Powszechna opinia, że tekst prawa nie wyznacza jego zastosowania prowadzi do zrozumienia roli dogmatyki prawniczej i praktyki orzeczniczej w rozwiązaniu tego problemu. Wspólne pole tematyczne obu obszarów działalności prawników pozwala wyodrębnić dyskurs dogmatyczny, w którym prawo jest pozytywizowane poprzez utrwalanie stosowalnych (operatywnych) wzorów rozwiązywania problemów prawnych. Wzory te powstają przez odwołania do tekstowości, językowości prawa i systemowości prawa, ale również do historii samego dyskursu. Pozytywizacja prawa jest wynikiem określonych heurystyk prawnych, polegających na łączeniu znaczeń, oczekiwań, wartości i istniejących praktyk w rozwiązywaniu problemów prawnych. Heurystyka prawnicza nie sprowadza się do metody, jest raczej ramą, kontekstem i zespołem warunków poznania nakierowanego na rozwiązywanie praktycznych problemów.

Pobrania

Statystyki pobrań niedostępne.

Bibliografia

Aarnio, Aulis. 1984. “Paradigms in Legal Dogmatics.” In Theory of Legal Science. Edited by Aleksander Peczenik et al. 25–38. Dordrecht: Springer. https://doi.org/10.1007/978-94-009-6481-5_4 DOI: https://doi.org/10.1007/978-94-009-6481-5_4

Alexy, Robert. 1993. “Justification and Application of Norms.” Ratio Juris 6(2): 157–170. https://doi.org/10.1111/j.1467-9337.1993.tb00144.x DOI: https://doi.org/10.1111/j.1467-9337.1993.tb00144.x

Atienza, Manuel. Juan Ruiz Manero. 1998. A Theory of Legal Sentences. Dordrecht: Kluwer Academic Publisher. https://doi.org/10.1007/978-94-007-0848-8 DOI: https://doi.org/10.1007/978-94-007-0848-8

Broekman, Jan M. 1985. “The Minimum Content of Positivism. Positivism in the Law and in Legal Theory.” Rechtstheorie 16(4): 349–366.

Gadamer, Hans-Georg. 2004. Truth and Method. London: Continuum.

Günther, Klaus. 1989. “A Normative Conception of Coherence for a Discursive Theory of Legal Justification.” Ratio Juris 2(2): 155–166. https://doi.org/10.1111/j.1467-9337.1989.tb00034.x DOI: https://doi.org/10.1111/j.1467-9337.1989.tb00034.x

Hartman, Jan. 2011. Heurystyka filozoficzna. [Philosophical Heuristics]. Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika.

Leszczyński, Jerzy. 2010. Pozytywizacja prawa w dyskursie dogmatycznym. [Positivisation of Law in Legal Dogmatic Discourse]. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas.

Peczenik, Aleksander. 2005. Scientia Iuris. Legal Doctrine as Knowledge of Law and as a Source of Law. Dordrecht: Springer.

Smits, Jan M. 2015. “What is Legal Doctrine? On the Aims nad Methods of Legal-Dogmatic Research.” Maastricht European Private Law Institute Working Papers 06: 207–228. https://doi.org/10.1017/9781316442906.006 DOI: https://doi.org/10.1017/9781316442906.006

Tuori, Kaarlo. 2016. Critical Legal Positivism. New York: Routledge. https://doi.org/10.4324/9781315258867 DOI: https://doi.org/10.4324/9781315258867

Ziembiński, Zygmunt. 1980. Podstawowe problemy prawoznawstwa. [Basic Problems of Jurisprudence]. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

Zirk-Sadowski, Marek. 1998. Prawo a uczestniczenie w kulturze. [Law and Participation in Culture]. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego.