Legenda Ślepego Maksa jako podstawa opracowania nowego produktu turystycznego Łodzi
DOI:
https://doi.org/10.18778/2544-7440.01.07Słowa kluczowe:
produkt turystyczny, turystyka, turystyka literacka i filmowa, dziedzictwo kulturowe, Łódź, Bałuty, Ślepy MaksAbstrakt
Artykuł jest próbą zaprezentowania możliwości wykorzystania w turystyce oryginalnych wydarzeń i postaci łódzkich Bałut z okresu 20-lecia międzywojennego. Do analiz wybrano „karierę” Menachema Bornsztajna znanego w łódzkim półświatku jako Ślepy Maks. Pomimo jego ogromnej „sławy” jest on dzisiaj postacią nieznaną nawet wśród mieszkańców Starych Bałut, na których się wychował. Potwierdzają to przeprowadzone badania ankietowe wśród osób zamieszkujących tę dzielnicę. Istnieją co prawda pojedyncze wydarzenia związane z tą postacią, jednak nie tworzą one spójnego produktu turystycznego. Głównym celem artykułu jest wskazanie, w jaki sposób potencjał związany z postacią Ślepego Maksa mógłby być wykorzystany do wykreowania nowego, konkurencyjnego produktu turystycznego miasta.
Bibliografia
BABBIE E., 2004, Badania społeczne w praktyce, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
INDELAK J., 1990, Szczury ze złego miasta, Wydawnictwo Łódzkie, Łódź.
KACZMAREK J., STASIAK A., WŁODARCZYK B., 2010, Produkt turystyczny Pomysł Organizacja, Zarządzanie, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa, s. 142–151.
KONARZEWSKI K., 2000, Jak uprawiać badania oświatowe Metodologia praktyczna, Wyd. Szkolne i Pedagogiczne Spółka Akcyjna, Warszawa.
MOSTOWICZ A., 1998, Ballada o Ślepym Maksie, Wyd. Biblioteka „Tygla Kultury”, Łódź.
MIKA M., 2008, Formy turystyki poznawczej [w:] red. W. KUREK, Turystyka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa, s.210–214.
Niesamowite przygody „Ślepego Maksa”. Łódzki Rinaldo-Rinaldini (...), 1946, „Express Ilustrowany”, 13.05.1946 r.
OCHOCKI A., 2004, Reporter przed konfesjonałem, czyli jak się w Łodzi przed wojną robiło gazetę, Wyd. Literatura, Łódź, s. 66–75.
PIETER J., 1967, Ogólna metodologia pracy naukowej, Ossolineum, Wrocław.
PIOTROWSKI R., 2014, Ślepy Maks Historia Łódzkiego Ala Capone, Polskie Wydawnictwo Naukowe, Warszawa.
Plan wojewódzkiego miasta Łodzi, 1937, Wydział Budownictwa Zarządu Miejskiego, Łódź.
Proszę o rehabilitację i uniewinnienie, 1936, „Głos Poranny”, 15.10. 1936 r.
PRZYBYŁOWSKA I., 1978, Wywiad swobodny ze standaryzowana lista poszukiwanych informacji i możliwości jego zastosowania w badaniach socjologicznych, „Przegląd Socjologiczny”, 30, s. 63–66.
SIERPOWSKI S., NAWROCKI S., 1995, Metodyka pracy archiwalnej, UAM, Poznań, s. 249–253.
Sensacje na procesie Ślepego Maksa, 1935, „Głos Poranny”, 9.05. 1935 r.
Skąd się wzięła przyjaźń inspektora policji z hersztem bandy, 1936, „Orędownik”, 16.10.1936 r.
STASIAK A., 2009, Turystyka literacka i filmowa, [w:] K. Buczkowska, A. Mikos von Rohrscheidt (red.), Współczesne formy turystyki kulturowej, t. 1, Akademia Wychowania Fizycznego im. E. Piaseckiego w Poznaniu, Poznań.
Ślepy Maks – Anioł Pokoju, 1935, „Głos Poranny”, 11.05.1935 r.
Ślepy Maks – król podziemi Łodzi, 1935, „Głos Poranny”, 7.05. 1935 r.
Tajemnice Bałut. Napad rabunkowy czy zemsta osobista, 1931, „Dziennik Łódzki”, 10.12.1931 r.
Zbrodnia „Ślepego Maksa” herszta szajki złodziejskiej „Dardanele” i „prezesa” stowarzyszenia „Dusicieli” (...), 1929, „Express Wieczorny Ilustrowany”, 20.09.1929 r.
Zza kulis roboty „Ślepego Maksa” w Łodzi, 1936, „Orędownik”, 15.10.1936 r.
