Bezpieczeństwo ekologiczne w Polsce na przykładzie gospodarowania wodami

Ksymena Rosiek

doi:10.18778/1429-3730.38.05

Autor

Ksymena Rosiek Uniwersytet Ekonomiczny w Krakowie, Katedra Polityki Przemysłowej i Ekologicznej https://orcid.org/0000-0003-0848-8242

DOI:

https://doi.org/10.18778/1429-3730.38.05

Słowa kluczowe:

bezpieczeństwo ekologiczne, gospodarka wodna

Abstrakt

Termin bezpieczeństwo ekologiczne jest rozmaicie definiowany w różnych dziedzinach naukowych oraz w polityce, a ponadto funkcjonuje on również w obiegu społecznym i potocznym rozumieniu. W konstytucji z 1997 roku zapisano odpowiedzialność władz publicznych za zapewnienie bezpieczeństwa ekologicznego. W żadnym akcie prawnym nie zawarto jednak definicji tego terminu, co skutkuje z jednej strony silnymi konstytucyjnymi podstawami, a z drugiej pewną swobodą w interpretacji zakresu tego terminu w praktyce. Celem artykułu jest analiza podejścia i zmian zachodzących w obrębie bezpieczeństwa ekologicznego w Polsce, na podstawie dokumentów strategicznych, na przykładzie zmian w gospodarce wodnej. Analiza ta poprzedzona została głębszymi rozważaniami teoretycznymi związanymi z zakresem i definicją terminu bezpieczeństwo ekologiczne.

Bibliografia

Biała księga bezpieczeństwa narodowego Rzeczpospolitej Polskiej (2013), BBN, 2013.

Ciechowicz-McLean J. (2001), Międzyanrodowe prawo ochrony Środowiska, Warszawa.

Daase Ch. (1992), Ökologishe Sicherheit konzept oder Leerformer, [w:] B. Meyer Ch. Wellmann, “Umweltzerstörung. Kriegsfolge und Kriegsursache”, Frankfurt 1992, s. 33; za M. Pietraś (2000), Bezpieczeństwo ekologiczne w Europie. Studium politologiczne, Wydawnictwo: Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin.

Deudney D. (1990), The Case Against Linking Environmental Degradation And National Security, ‘Millenium: Jurnal of International Studies’, vol. 19, s. 461; Pietraś M. (2000), Bezpieczeństwo ekologiczne w Europie. Studium politologiczne. Wydawnictwo: Uniwersytet Marii Curie- -Skłodowskiej, Lublin.

Gover V.I. (2007), Water: A Source of Conflict or Cooperation?, Science Publishers, Enfield, NH, USA 2007. DOI: https://doi.org/10.1201/b10990

Haber J., (1981), Bezpieczeństwo jako determinanta stosunków międzynarodowych, [w:] M. Krauze (2011), Bezpieczeństwo ekologiczne w świetle postanowień Konwencji o zakazie broni Chemicznej, „Materiały wysokoenergetyczne, t. 3.

Homer-Dixon Th (1991), Environmental Change and Human Security, Canadian Institiute of Forgein Afairs, Toronto 1991; za M. Pietraś (2000), Bezpieczeństwo ekologiczne w Europie. Studium politologiczne. Wydawnictwo: Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin.

II Polityka ekologiczna państwa, RM, 2000.

Kitler W. (2010), Bezpieczeństwo narodowe: Podstawowe kategorie, dylematy pojęciowe i próba systematyzacji, „Zeszyt Problemowy Towarzystwo Wiedzy Obronnej”, nr 1, s. 25.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. DZ.U.1997 nr 78, poz. 483.

Korzeniowski P. (2012) Bezpieczeństwo ekologiczne jako instytucja prawna ochrony środowiska, Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego, Łódź.

Kozłowski S. (2005) Przyszłość ekorozwoju, Wydawnictwo KUL.

Krajowym planie zarządzania kryzysowego (2012), RCB.

Michajłow W. (1986), Problemy bezpieczeństwa ekologicznego na Kongresie Intelektualistów w Warszawie, „Nauka Polska” 1986 nr ½.

Molvaer R.K (1992), Environmentally Induced Conflicts? A disscution Based on Studiem from the Horn of Africa, “Biulletin of Peas Propsals”. no 2. DOI: https://doi.org/10.1177/096701069102200204

Myers N. (1996), The environmentalDdimensions to Security Issues, “the Environmentalist”, nr 4, s. 251, za: Pietraś M. (2000), Bezpieczeństwo ekologiczne w Europie. Studium politologiczne, Wydawnictwo: Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin.

Narodowy program ochrony infrastruktury krytycznej, RCB, 2013.

Paczuński R. (2008), Ochrona środowiska, zarys wykładu, Oficyna Wydawnicza Branta, Bydgoszcz.

Pietraś M. (2000), Bezpieczeństwo ekologiczne w Europie. Studium politologiczne, Wydawnictwo: Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin.

Polityka ekologiczna państwa. MOŚZNiL, 1991.

Poskrobko B., Poskrobko T. (2012), Zarządzanie środowiskiem w Polsce, Polskie Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa.

Program wodno-środowiskowy kraju, KZGW, 2010.

Projekt Polityki wodnej państwa do roku 2030 z uwzględnieniem etapu 2016, KZGW 2010.

Raczkowski K., Żukrowska K., Żuber M. (2013), Interdyscyplinarność nauk o bezpieczeństwie – paradygmat, wiedza, demarkacja, Difin, Warszawa.

Renner M. (1989), National security: the Ekonomic nad Environmental Dimensions, Washington DC, s. 6, za Pietraś M. (2000), Bezpieczeństwo ekologiczne w Europie. Studium politologiczne, Wydawnictwo: Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin.

Stosowanie intencyjnych technik przekształcania środowiska zostało zakazane konwencją z 1977 roku: Konwencja o zakazie używania technicznych środków oddziaływania na środowisko w celach militarnych lub jakichkolwiek innych celach wrogich. Przyjeta przez Polskę w 1978 r. Dz.U.78.31.132 – tekst pierwotny.