Dostępność komunikacyjna transportem zbiorowym w Rzeszowie i Olsztynie w 2013 z możliwością poprawy po 2020 roku - Goliszek, Sławomir (Acta Universitatis Lodziensis. Folia Geographica Socio-Oeconomica, 2015)
W artykule poruszono problem poprawy dostępności transportem miejskim, przyjmując iż inwestycje infrastrukturalne z perspektyw UE 2007–2013 i 2014–2020 są i będą jej głównym stymulatorem. Dostępność transportem miejskim przedstawiona została przy pomocy narzędzi GIS. W analizie porównana została dostępność komunikacji zbiorowej między dwoma ośrodkami miejskimi: Olsztynem i Rzeszowem, które korzystają z Programu Rozwoju Polski Wschodniej. Liczba mieszkańców w dwu analizowanych miastach jest zbliżona, w Rzeszowie wynosi – 184 tys., a w Olsztynie – 175 tys. (2013). Porównywalna wielkość populacji odpowiada podobnemu popytowi na komunikację miejską. Na potrzeby analizy poprawy dostępności przyjęto dwie daty: rok 2013 jako stan bazowy (część inwestycji z perspektywy UE 2007–2013 została ukończona) oraz rok 2020 (jako stan po wykonaniu inwestycji z perspektywy finansowej 2014–2020). Dostępność komunikacyjna transportem zbiorowym została przedstawiona metodą izochron do centrum komunikacyjnego Olsztyna i Rzeszowa (dworców PKP), czyli planowanych intermodalnych dworców PKP/PKS. Głównym celem opracowania jest ocena, na ile środki z UE na lata 2014–2020 wpłyną na poprawę dostępności mieszkańców miast oraz, w którym z analizowanych ośrodków miejskich inwestycje wspierające komunikację zbiorową przyniosą największe rezultaty. Poprawa dostępności komunikacji miejskiej została wyrażona w liczbie mieszkańców, powierzchni, gęstości zaludnienia znajdujących się w przedziałach odległości czasowej (izochronach).