Odontology of the 14th- I7th cc. Lithuanians. II Pathology of the masticatory apporatus - Papreckiené, Irena; Cesnys, Gintautas (Anthropological Review, 1981)
Zbadano 660 czaszek pochodzących z XIV - XVII w., wydobytych na 29 litewskich cmentarzyskach. Nazwy i lokalizacja uwzględnionych stanowisk archeologicznych zawarte są w pierwszej części niniejszej pracy. Wnioski z analizy patologicznych cech uzębienia są następujące. Na czaszkach Litwinów z XIV - XVII w. stwierdzono umiarkowaną częstość próchnicy, a równocześnie jej stosunkowo niską intensywność. Najczęściej próchnicą dotknięte były zęby trzonowe, najrzadziej — kły i siekacze. Większość ubytków próchniczych obserwowano na stycznych powierzchniach zębów. Zmniejszenie liczby przypadków próchnicy na powierzchniach zgryzowych wraz z wiekiem związane jest ze starciem zębów. Dymorfizm płciowy w występowaniu próchnicy był statystycznie nieistotny. Częstości próchnicy różniły się w 16Znych częściach XIV - XVII-wiecznej Litwy, zróżnicowanie to jednak nie wykazywało związku ze zróżnicowaniem innych cech fizycznych ludności. Parodontoza była dosyć powszechnym schorzeniem i rozwijała się w stosunkowo młodym wieku.